Google+ Followers

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν»

1280x1024 Red Plants Lake Orange Sunset

 Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν». Από μικρό παιδί το ‘βλεπα το βράδυ που βασίλευε ο ήλιος, εξωτικό, χρυσοκκόκινο, να χρυσώνει τα σπίτια, τα μικρά τα βουνά, τα βράχια, τα πανιά των καραβιών, σαν να ήτανε χρυσοκαπνισμένα.

 Το θέαμα ήτανε πανηγυρικό, κ’ έπεφτα σε έκσταση, σαν να ερχότανε εκείνο το φώς απο έναν άλλον κόσμο, από τη βασιλεία των ουρανών, κατά κει που βασιλεύει ο ήλιος.

Πόσο ποιητικά εκφράζει ο λαός μας τη μεγαλοπρέπεια που έχει εκείνη η ιερή ώρα, λέγοντας πως ο ήλιος «βασιλεύει». Αληθινά, ποιός βασιλιάς ντύθηκε ποτέ με τέτοια πορφύρα; Θα’ λεγε κανένας πως δεν είναι ο ήλιος αυτός ο βασιλέας, αλλά ο Χριστός, ο βασιλεύς των βασιλευόντων.

Φ.Κόντογλου- Φως Ιλαρόν

πηγή

Γιατί κανδήλες και κεριά στην Εκκλησία;

Γιατί κανδήλες και κεριά στην Εκκλησία;

'Οσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
 Ο όσιος Σεραφείμ, τον χρόνο που του απέμενε από τις υποχρεώσεις του προς τους επισκέπτες, τον αφιέρωνε στην προσευχή. Τελώντας με την χαρακτηριστική σ’ αυτόν ακρίβεια και επιμέλεια τον κανόνα του προς σωτηρίαν της ψυχής του, προσευχόταν συγχρόνως και παρακαλούσε θερμά τον Θεό για όλους τους ζώντες και κεκοιμημένους ορθοδόξους χριστιανούς. Γι’ αυτό, όταν διάβαζε Ψαλτήρι, σε κάθε στάση του ανέπεμπε ανελλιπώς δεήσεις με όλη την καρδιά του ως εξής:
α) Για τους ζώντες: «Σώσον, Κύριε, και ελέησον πάντας τους ορθοδόξους χριστιανούς και πάντας τους διαβιούντας εν παντί τόπω της δεσποτείας σου. Χάρισαι αυτοίς, Κύριε, την ψυχικήν και την σωματικήν υγείαν και συγχώρησον αυτοίς παν αμάρτημα εκούσιόν τε και ακούσιον, και ταις αγίαις ευχαίς αυτών ελέησον και εμέ τον αμαρτωλόν».
β) Για τους κεκοιμημένους: «Ανάπαυσον, Κύριε, τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων σου, των προπατόρων, πατέρων και αδελφών ημών, των ενθάδε κειμένων και απανταχού ορθοδόξων. Χάρισαι αυτοίς, Κύριε, την βασιλείαν σου και την μέθεξιν της σης απείρου και μακαρίας ζωής και συγχώρησον αυτοίς παν αμάρτημα εκούσιόν τε και ακούσιον».


Κατά την προσευχή, ο όσιος έδινε μεγάλη σημασία στα γνήσια κεριά, τα όποια έκαιγαν στο κελλί του ενώπιον των εικόνων. Αυτό το εξήγησε τον Νοέμβριο του 1831 στον διάλογο του με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ. Διηγείται ο Μοτοβίλωφ:
«Βλέποντας στον στάρετς πολλές κανδήλες και ιδίως μεγάλο αριθμό αγνών κεριών μεγάλων και μικρών σε διαφόρους στρογγυλούς δίσκους, στους οποίους από το μακροχρόνιο στάξιμο των κεριών είχαν σχηματισθεί ολόκληροι λοφίσκοι από κερί, σκέφθηκα μέσα μου: Γιατί άραγε ο πατερούλης ανάβει τόσο πολλές κανδήλες και κεριά και προξενεί ανυπόφορη ζέστη στο κελλί του; Και εκείνος, ωσάν να έλεγε στους λογισμούς μου να σιωπήσουν, μου είπε: Εσείς θα θέλατε να μάθετε φιλόθεε, για ποια αιτία ανάβω τόσες κανδήλες και κεριά ενώπιον των εικόνων. Να λοιπόν γιατί:
»Καθώς γνωρίζετε, έχω πολλά πρόσωπα που με αγαπούν και ευεργετούν τις ορφανούλες (*) μου του Μύλου. Αυτοί μου φέρνουν λάδι και κεριά και με παρακαλούν να προσεύχομαι γι’ αυτούς. Όταν διαβάζω την ακολουθία μου, τους μνημονεύω μία φορά στην αρχή. Επειδή όμως τα ονόματα είναι πολλά και εγώ δεν μπορώ να τα επαναλαμβάνω σε κάθε σημείο της ακολουθίας όπου πρέπει να μνημονευθούν, διότι ο χρόνος δεν θα μου αρκούσε, ανάβω όλα τα κεριά υπέρ αυτών ως θυσία στον Θεό, ένα κερί για τον καθένα. Για μερικούς ανάβω ένα μεγάλο κερί και για άλλους πάλι ανάβω μία κανδήλα. Και όπου χρειάζεται στην ακολουθία να τους μνημονεύσω, λέω: Κύριε, μνήσθητι πάντων των δούλων σου, υπέρ των ψυχών των οποίων εγώ ο ελεεινός άναψα ενώπιόν σου αυτά τα κεριά και τις κανδήλες.
»Ότι δε τούτο δεν είναι κάποια δική μου επινόηση ή κάποιος δικός μου ζήλος που δεν βασίζεται σε καμία θεϊκή εντολή, θα σου φέρω ως απόδειξη τους λόγους της θείας Γραφής. Εκεί λέγεται ότι ο Μωυσής άκουσε την φωνή του Κυρίου να τον προστάζει «ίνα καίηται λύχνος διαπαντός, εν τη σκηνή τού μαρτυρίου … καύσει αυτό Ααρών και οι υιοί αυτού αφ’ εσπέρας έως πρωί εναντίον Κυρίου» (Εξ. 27:20-21).
»Να, φιλόθεε, γιατί η Αγία Εκκλησία τού Θεού παρέλαβε ως συνήθεια να ανάβονται στους ιερούς ναούς και στα σπίτια των χριστιανών κανδήλες ενώπιον των αγίων εικόνων του Κυρίου, της Θεοτόκου, των Αγγέλων και των αγίων ανθρώπων, οι οποίοι ευαρέστησαν στον Κύριο».

17

(*) Έτσι αποκαλούσε ο όσιος Σεραφείμ τις αδελφές της Σεραφείμειας μονής του Ντιβιέγεβο.


Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 74.

πηγή 

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Το θαύμα στο πηγάδι της αγίας Winifred (Γουίνιφρεντ) της Ουαλίας που συμβαίνει μέχρι σήμερα.




Η πηγή που ανέβλυσε στο  Holywell στο σημείο όπου έπεσε το κομμένο κεφάλι της αγίας Winifred υπάρχει ακόμη και θαυματουργεί. Η θερμοκρασία του νερού δεν αλλάζει ποτέ, χειμώνα καλοκαίρι, και η ποσότητα του νερού παραμένει σταθερή άσχετα από το αν επικρατεί ξηρασία ή υπάρχουν πλημμύρες στην περιοχή (στο Holywell της Ουαλίας). Είναι τόσο καθαρό το νερό που τα χαλίκια στον πάτο είναι ευδιάκριτα και μοιάζουν (τα χαλίκια) σαν να είναι βαμμένα με αίμα.



για την αγία Winifred κλικ εδώ και εδώ 

για επιπλέον πληροφορίες σχετικά με το πηγάδι κλικ εδώ

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Ιερομάρτυρας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό και αναστήθηκε θαυματουργικά ! ! !

Αποτέλεσμα εικόνας για МЕЧ большевик

Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά.Να πως συνέβη:

  Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια.Ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεόδωρος,πήγε ανατολικά με τον  Ρώσο Ναύαρχο Αλέξανδρο Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού και πέθανε στο Χάρμπιν.

Το καλοκαίρι του 1918,παραμονή της Πεντηκοστής, ο π.Τιμόθεος συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και ως ατρόμητος ομολογητής του Χριστού,καταδικάστηκε αυθημερόν σε θάνατο.
Κατά την διάρκεια της νύχτας τον μετακίνησαν με τα πόδια και υπό ισχυρή έφιππη φρουρά,από το χωριό Mikhailovka προς το Duvan.
Ένα μεγάλο πλήθος πιστών συνόδευαν τον αγαπημένο τους ποιμένα.Μεταξύ του πλήθους βρισκόνταν άνθρωποι του νέου καθεστώτος.Έτσι άλλοι έκλαιγαν και θρηνούσαν και άλλοι γελούσαν και διασκέδαζαν.Παρότι είχαν προχωρήσει αρκετά, το πλήθος δεν έλεγε να διαλυθεί.Σε κάποιο σημείο πρόσταξαν το πλήθος να επιστρέψει.Μαζί τους επέστρεψε και η έφιππη φρουρά.Την πορεία συνέχισαν ο π.Τιμόθεος,ένας φρουρός και η πρεσβυτέρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики

 Τρία χιλιόμετρα  πριν φτάσουν στο  Duvan,έστριψαν προς ένα βάλτο με θαμνώδη βλάστηση,σ'ένα μικρό λόφο.Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλει.Ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο φρουρός ανέβηκε στο άλογό του,ενώ μπροστά του περπατούσε ο ιερέας που είχε καταδικαστεί σε θάνατο.Η πρεσβυτέρα περπατούσε δίπλα του.Ο π.Τιμόθεος προσευχόνταν θερμά και με δάκρυα να του δώσει δύναμη να αντέξει το μαρτύριο.Ταπεινά ευχαριστούσε τον Θεό για το μαρτυρικό του τέλος.
Ξαφνικά ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του και χτύπησε το λαιμό του ιερέα.Το κεφάλι του έπεσε κάτω.Η πρεσβυτέρα, κατατρομαγμένη,άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας.Ο π.Τιμόθος θυμόνταν μόνο τη στιγμή που η λεπίδα του σπαθιού χτυπούσε τον λαιμό του και τίποτα περισσότερο.
 Το χτύπημα ήταν άμεσο και δυνατό.Το κεφάλι δεν κύλησε αλλά έπεσε κάτω μαζί με το σώμα.Ο φρουρός έτρεξε πίσω από την πρεβυτέρα,την έπιασε και της πήρε την βέρα.Έπειτα επέστρεψε στον δολοφονημένο ιερέα,έσκυψε,και  χτύπησε με το σπαθί του το κεφάλι(το χέρι του ιερέα βρισκόνταν πάνω στο κομμένο κεφάλι),κόβωντας το μάγουλο και το χέρι.

 Η πρεσβυτέρα έτρεξε στο χωριό Mikhailovka και διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια της.Οι χωρικοί πήγαν να μαζέψουν το σώμα του ιερέα.Όταν όμως έφτασαν είδαν ένα απίστευτο θαύμα.Τον βρήκαν ζωντανό,γεμάτο αίματα και με μία ουλή γύρω από τον λαιμό του,επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ο λαιμός είχε κοπεί.Όταν τον έπλυναν από το αίμα,είδαν μία ουλή στον λαιμό με τη μορφή ενός βαθιά κόκκινου νήματος.Δεν υπήρχε καμία φλεγμονή.Ο π.Τιμόθεος έδειξε την ουλή σε όλους τους παρευρισκόμενους.
 Για ενάμισι μήνα κρύφτηκε στο σπίτι του πατέρα του και έπειτα για 12 χρόνια ακόμη κρυβόνταν μέχρι τον δεύτερο θάνατό του για την πίστη του στον Χριστό...

Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики

 Του συνέβη όμως ένα ακόμη θαύμα.Καθώς περιπλανιόνταν,έφτασε σ'ένα μοναστήρι στα Ουράλια Όρη και ζήτησε από τον ηγούμενο ένα προσωρινό κατάλυμα.Του είπε ότι ήταν ιερέας και του έδειξε τον ιερατικό του σταυρό.Ο ηγούμενος τον δέχτηκε,κάποιοι όμως παρατήρησαν την άφιξή του.
 Μία τοπική επιτροπή μπολσεβίκων λοιπόν, έφτασε στο μοναστήρι,κρατώντας στα χέρια τους την λίστα με τους μοναχούς που είχαν άδεια να μείνουν εκεί.
-Πόσοι μοναχοί ζουν στο μοναστήρι;
-Τριάνταδύο-απάντησε
Άρχισαν το μέτρημα.
Ο π.Τιμόθεος,βυθισμένος στην προσευχή,στεκόνταν μαζί με τους άλλους μοναχούς στηρίζόμενος στην σόμπα.Τους έλεγξαν όλους.
-Τριάντα δύο ακριβώς...Συναρπαστικό-φώναξε ο επικεφαλής

 Ουσιαστικά τον π.Τιμόθεο δεν μπόρεσαν να τον δουν.Όταν έφυγαν οι κομμουνιστές,ο ηγούμενος μάζεψε τους μοναχούς και δοξολόγησαν τον Θεό γι'αυτό το θαύμα,αφού εαν έβρισκαν τον π.Τιμόθεο θα τους σκότωναν όλους.

Μετά από αυτό το περιστατικό έζησε μία περίοδο κοντά στην Ουφά όπου λειτουγούσε σ'ένα σπίτι που είχε μετατραπεί σε ναό.Συνελήφθη το 1930.Τον βασάνισαν στην φυλακή και τον εκτέλεσαν για δεύτερη φορά μαζί με άλλους ιερείς.Αποκεφαλίστηκε για δεύτερη φορά και του έκοψαν το κεφάλι σε κομματάκια.

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Η δολοφονική μανία των μπολσεβίκων κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας που με το κήρυγμά της στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά τους



Στις 7 Φεβρουαρίου 1915 οι μπολσεβίκοι σκότωσαν τον Μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο (κατά κόσμον Vasily Nikiforovich Bogoyavlensky / Βασίλειος Νικηφόροβιτς Μπογκογιαβλένσκυ - φώτο). Ήταν ο πρώτος επίσκοπος που έπεφτε νεκρός από την αντιχριστιανική μανία των άθεων μπολσεβίκων. Από την πρώτη στιγμή στη συνείδηση των πιστών ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος θεωρήθηκε ιερομάρτυρας και άγιος. Η επίσημη διακήρυξη της αγιότητας του έγινε 71 χρόνια μετά, στις 3 Οκτωβρίου 1989, από τη σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας.

Παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Σοβιετικές αντιθρησκευτικές εκστρατείες και διωγμοί: Τόμος 2 της Ιστορίας του σοβιετικού αθεϊσμού στη θεωρία και την πρακτική και ο πιστός» (v.2) Έκδοση 1988 του Dimitry V Pospielovsky (“Soviet Antireligious Campaigns and Persecutions: Volume 2 of a History of Soviet Atheism in Theory and Practice and the Believer - v. 2”) 



Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για δολοφονίες που διαπράττονταν ως «αντίποινα» για κηρύγματα τα οποία ήταν επικριτικά για τη μπολσεβίκικη τρομοκρατία, και κηρύγματα που έλεγαν ότι οι νόμοι του Θεού είναι πάνω από εκείνους των ανθρώπων και συμβούλευαν τους χριστιανούς να δίνουν προτεραιότητα στον Θεό στην επιλογή της συμπεριφοράς τους.

Ο Επίσκοπος Μακάριος (Makarii) της πόλης Viaz'ma ήταν ένας λαμπρός ιεροκήρυκας πολύ αγαπητός στον ντόπιο πληθυσμό. Τα κηρύγματα του ήταν αγαπημένα θέματα συζητήσεων σε αυτή τη μικρή επαρχιακή πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στη Μόσχα και το Smolensk. Οι τοπικοί Μπολσεβίκοι αποφάσισαν να θέσουν τέρμα σε αυτό, και ένα βράδυ το καλοκαίρι του 1918 συνελήφθη. Αρχικά τον κράτησαν στο μπουντρούμι του κτιρίου της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, όπου τον χτυπούσαν τακτικά και τον προσέβαλαν με διάφορους τρόπους. Αλλά ο επίσκοπος ήταν πολύ δημοφιλής για να εκτεθεί σε τοπικό επίπεδο, οπότε μεταφέρθηκε στο Σμολένσκ και εκεί δολοφονήθηκε με δεκατέσσερα άλλα άτομα σε έναν αγρό έξω από την πόλη. Εκεί προσευχόταν για τα θύματα και κάθε φορά που έβλεπε ότι ένας από τους μελλοθάνατους άρχιζε να λυγίζει, τον πλησίαζε, και τον ευλογούσε με τα λόγια: «Ύπαγε εν ειρήνη!» Ένας στρατιώτης ο οποίος διατάχθηκε να πραγματοποιήσει την εκτέλεση αργότερα αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες της δολοφονίας στον γιατρό του. Ο στρατιώτης αυτός βλέποντας ότι κατάσταση της υγείας του δεν βελτιωνόταν εξομολογήθηκε στον γιατρό ότι δεν μπορούσε πλέον να ζει με το βάρος της δολοφονίας ενός άγιου. Σύμφωνα με την ιστορία του, όταν ο επίσκοπος τον πλησίασε στον αγρό, έδωσε στον στρατιώτη μια ευλογία με τα λόγια. «Γιε μου, ας μην σε ενοχλεί η καρδιά σου. Εκτέλεσε το θέλημα εκείνου που σε έστειλε εδώ». Στη συνέχεια, φτάνοντας στο σημείο όπου έπρεπε να πυροβοληθεί, προσευχόταν: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν. Δέξου το πνεύμα μου με ειρήνη!» Ο στρατιώτης ήταν πεπεισμένος για την αγιότητα του επισκόπου, γιατί μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ο επίσκοπος είχε αντιληφθεί την ανησυχία του στρατιώτη που προκάλεσε η συνειδητοποίηση ότι ο «πελάτης» του ήταν ο δημοφιλής επίσκοπος. Από τότε ο στρατιώτης έβλεπε κατά περιόδους στα όνειρά του τον επίσκοπο να τον ευλογεί σιωπηλά. «Αλλά πώς μπορώ να συνεχίσω να ζω στον κόσμο του Κυρίου μετά από αυτό;» ρώτησε. Μέσα σε λίγους μήνες από την εξομολόγηση αυτή στον γιατρό πέθανε.




Ο Νικόδημος, Επίσκοπος του Μπέλγκοροντ (δυτική Ρωσία), είναι η τέλεια απεικόνιση των δολοφονιών για καθαρά πνευματικά κηρύγματα. Αυτός σκόπιμα απέφευγε οποιαδήποτε πολιτική, αλλά «στα κηρύγματα του καταδίκαζε πράξεις βίας, λεηλασίας, δολοφονίας και έκανε έκκληση στο ποίμνιό του να ακολουθήσει πιστά τις διδασκαλίες του Χριστού και να τους δώσει προτεραιότητα έναντι εκείνων των ανθρώπων». Ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Saenko, τον συνέλαβε προσωπικά τα Χριστούγεννα του 1918. Ο επίσκοπος ήταν τόσο δημοφιλής, ωστόσο, ώστε οι κάτοικοι έγιναν βίαιοι ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή του. Ο Σαένκο έκανε πίσω αρχικά, προειδοποιώντας τον επίσκοπο να σταματήσει τα κηρύγματα του. Αλλά το ίδιο βράδυ ο επίσκοπος έκανε το συνηθισμένο του κήρυγμα, οπότε συνελήφθη εκ νέου. Όταν η σύζυγος του τοπικού ιερέα πήγε να ικετεύσει για τον επίσκοπο, ο Σαένκο την σκότωσε επί τόπου. Την επόμενη νύχτα ο επίσκοπος δολοφονήθηκε κρυφά στην αυλή των φυλακών. Του ξύρισαν τα μαλλιά και τα γένια και του φόρεσαν στολή στρατιώτη και τον έριξαν σε κοινό τάφο έξω από την πόλη το ίδιο βράδυ. Αλλά οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν και για πολύ καιρό έκαναν λειτουργίες εκεί.



Η παθολογική καχυποψία των μπολσεβίκων, που έδειχνε την ανασφάλεια τους, αποδεικνύεται από τη σφαγή του κλήρου του Αστραχάν και του Επισκόπου Λεοντίου (Leontii). Αυτό προφανώς συνέβη το 1919 όταν το Αστραχάν βρισκόταν στο άμεσο οπίσθιο τμήμα των κόκκινων δυνάμεων και όλος ο διαθέσιμος χώρος καταλήφθηκε από τραυματισμένους κόκκινου στρατού. Οι σοβιετικές αρχές συνεργάστηκαν αρχικά, δημοσιεύοντας την έκκλησή του στην τοπική εφημερίδα, η οποία έληξε με τα λόγια: «Ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν άρρωστος και με φροντίσατε». Αλλά ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Atarbekov, ερμήνευσε αυτή την προσφορά ως προσπάθεια υπονόμευσης της εξουσίας της σοβιετικής κυβέρνησης και μοιράστηκε αυτές του τις υποψίες με τον Kirov, τον πρόεδρο της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, που συμφώνησε με τον Αταρμπέκοφ και του έδωσε το πράσινο φως για τρομοκρατία. (Το άμεσο αφεντικό του Κίροφ τότε ήταν ο Στάλιν). Μέσα σε λίγες μέρες ο επίσκοπος και οι περισσότεροι κληρικοί του Αστραχάν που ήταν πιστοί σε αυτόν, «είχαν εκκαθαριστεί».

Το βιβλίο του Valentinov (Βαλεντίνοφ) αναφέρεται σε πολυάριθμες περιπτώσεις ιερέων που σκοτώθηκαν για τα κηρύγματα τους, από τις οποίες θα σταθούμε σε δύο από τις πιο κραυγαλέες άγριες περιπτώσεις. Ένας ιερέας στο Χάρκοβο (Kharkov), ο Mokovsky, εκτελέστηκε επειδή ασκούσε κριτική στους μπολσεβίκους με τα κηρύγματα του. Όταν η σύζυγός του ήρθε στην Che-Ka ζητώντας να της δοθεί το νεκρό σώμα του για να το θάψει χριστιανικά, οι εκτελεστές την άρπαξαν, της έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, της τρύπησαν το στήθος και την σκότωσαν. Στη λεκάνη του ποταμού Donets, ο ιερέας Dragozhinsky στο χωριό Popasnaia εκτελέστηκε για ένα κήρυγμα για τη θρησκεία και τον αθεϊσμό, όπου ανέφερε τα λόγια που ο Ιουλιανός ο αποστάτης έχει αναφερθεί ότι είπε στο νεκροκρέβατό του: «Με νίκησες Γαλιλαίε». Οι Μπολσεβίκοι είδαν σε αυτό το σημείο ότι αυτοί είναι οι αποστάτες που θα έπρεπε να μετανοήσουν.



Πιο συνηθισμένες ήταν οι φαινομενικά άσκοπες δολοφονίες και βεβηλώσεις εκκλησιών. Η νέα ιδεολογία έβλεπε τη θρησκεία ως σοβαρή απειλή. Η ζωντάνια της εξασθενούσε και μπέρδευε τους Μπολσεβίκους και φοβόντουσαν την εξουσία της πάνω στις καρδιές και τα μυαλά του πληθυσμού. Ο αρχηγός της Che-Ka Saenko εξέφρασε αυτόν τον φόβο όταν φέρεται ότι φώναξε τη στιγμή της σύλληψης του επισκόπου Νικοδήμου: «Η αποτυχία της επανάστασης οφείλεται στους ιερείς και στους μοναχούς» Το 1919 η επιτυχία της επανάστασης ήταν ακόμα αβέβαιη και η Εκκλησία ήταν ένα σημαντικό κέντρο αντίστασης στη μαρξιστική ιδεολογία καθώς συνέχιζαν να προειδοποιούν ότι οι κήρυκες του νέου κοσμικού παράδεισου ήταν ψευδοπροφήτες και οι υποσχέσεις τους ήταν ψέματα. Σε αυτό το πλαίσιο οι άγριες βίαιες ενέργειες κατά της Εκκλησίας διεξήχθησαν από τις μπολσεβίκικες συμμορίες.



Μεταξύ των πιο έντονων απεικονίσεων αυτού του αντιθρησκευτικού μένους ήταν η περίπτωση του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου του Κιέβου, του πρώτου επισκόπου που δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους. Ήταν ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα που είχε κάνει τον εαυτό του μη δημοφιλή στον Τσάρο, αντιδρώντας σταθερά στην επιρροή του Rasputin στο δικαστήριο. Για το λόγο αυτό απομακρύνθηκε από τη Μόσχα και βρέθηκε στο Κίεβο το 1915. Νωρίτερα είχε κερδίσει την ταμπέλα του «αντιδραστικού» επειδή καταδίκασε την Επανάσταση του 1905 σε αντίθεση με τον φιλελεύθερο Μητροπολίτη Αντώνιο της Αγίας Πετρούπολης. Μέχρι το 1917 είχε εμπλακεί σε συγκρούσεις με τους τοπικούς εθνικιστές της Ουκρανίας, που τον προέτρεπαν να τα σπάσει με τη Μόσχα και με έναν Ουκρανό επίσκοπο που είχε αποσυρθεί και ζούσε στη Μονή των Σπηλαίων που είχε φιλοδοξίες να αντικαταστήσει τον Μητροπολίτη και παρότρυνε τους Ουκρανούς μοναχούς να στραφούν εναντίον του. Σε αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η Μονή δεν υπερασπίστηκε ενεργά τον Μητροπολίτη, όταν στις 25 Ιανουαρίου 1918 ήρθε στο μοναστήρι ομάδα ανδρών του Κόκκινου Στρατού με επικεφαλής έναν κομισάριο και άρχισε να ξεσηκώνει τους μοναχούς εναντίον του Βλαδίμηρου. Ο Μητροπολίτης χτυπήθηκε και έγινε δέκτης πολλαπλών προσβολών από τους πιθανώς μεθυσμένους ένοπλους μπολσεβίκους, οι οποίοι τον τράβηξαν πίσω από την πύλη του μοναστηριού και τον πυροβόλησαν. Σύμφωνα με μάρτυρα της σκηνής, ο Μητροπολίτης ζήτησε πρώτα την άδεια να προσευχηθεί, να γονατίσει, να σηκώσει τα χέρια του και να πει: «Κύριε, συγχώρεσε τις παραβάσεις μου τόσο τις εκούσιες όσο και τις ακούσιες και δέξου το πνεύμα μου εν ειρήνη». Στη συνέχεια γύρισε προς τους δολοφόνους, τους ευλόγησε με τις λέξεις «Είθε ο Κύριος να σας συγχωρήσει». Στο μοναστήρι ακούστηκαν πυροβολισμοί. Την επόμενη μέρα το σώμα του βρέθηκε σε μια λίμνη αίματος. Το σώμα ήταν ακρωτηριασμένο, στοιχεία που δείχνουν ότι βασανίστηκε πριν από τη δολοφονία. Στις 20 Φεβρουαρίου 1918, η Izvestia ανέφερε τη δολοφονία, αρνούμενη τη σοβιετική ευθύνη για την πράξη.

Η δολοφονία του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου θα μπορούσε να εξηγηθεί ως μια πράξη τοπικής επαναστατικής εκδίκησης ενάντια σε έναν πεπεισμένο εχθρό της επανάστασης. Υπήρχαν πολλά τέτοια φαινομενικά τυχαία γεγονότα σε όλη την ύπαιθρο. Ωστόσο, πολλές δολοφονίες δεν είχαν καμία προφανή αιτία ή λόγο, όπως εκείνες που έλαβαν χώρα στις 14 Ιανουαρίου του 1919 στο Εσθονικό Πανεπιστήμιο της πόλης Tanu, όταν σοβιετικά στρατεύματα που υποχωρούσαν συνέλαβαν όποιον βρήκαν και σκότωσαν είκοσι κρατούμενους. Μεταξύ αυτών ήταν ο επίσκοπος Πλάτων (Kulbush) του Ταλίν ο οποίος ανακαλύφθηκε ότι είχε τρυπηθεί σε επτά σημεία από ξιφολόγχη και είχε τέσσερις τρύπες στο σώμα του. Μαζί του ήταν δύο ορθόδοξοι ιερείς (ένας Ρώσος και ένας Εσθονός), ένας λουθηρανός πάστορας και δεκαέξι λαϊκοί.



Τα μοναστήρια ήταν οι στόχοι της μπολσεβίκικης τρομοκρατίας ήδη από το 1918. Ένα από τα πρώτα  που λεηλατήθηκε ήταν η Μονή του Αγίου Όρους κοντά στο Χάρκοβο. Σε μια κοντινή σκήτη στο χωριό Gorokhova ένας μοναχός δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά των κελιών των σκητών. Στην ίδια περιοχή μια θρησκευτική πομπή δέχτηκε επίθεση τη νύχτα: δύο ιερείς, ένας διάκονος, ο ιδιοκτήτης της αγροικίας όπου οι κληρικοί αυτοί έμειναν και η κόρη του ιδιοκτήτη όλοι δολοφονήθηκαν μέσα τη νύχτα.

Ένας Κόκκινος στρατιώτης έγραψε στην οικογένειά του ότι μετά την είσοδό του στην περιοχή του Don, τον Φεβρουάριο του 1918, οι Κόκκινοι σκότωναν ιερείς δεξιά και αριστερά: «Πυροβόλησα κι εγώ έναν ιερέα. Συνεχίζουμε να κυνηγούμε αυτούς τους διαβόλους και να τους σκοτώνουμε σαν σκυλιά».


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

πηγή 

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Ich ehre die Heilige Brighid



Ich ehre die Heilige Brighid,
geliebt in Irland,
geliebt in allen Ländern,
Lasst uns sie lobpreisen

Die helle Fackel von Leinster
Strahlt im ganzen Land
Stolz der irischen Jugend
Stolz unserer sanftmütigen Frauen

Das Haus des Winters ist sehr dunkel
Schneidend mit seiner Schärfe
Aber am Tag der Heiligen Brighid
Naht der Frühling in Irland.

source 

Spiritual Surgery and Sobriety



“All the suffering borne by persons is none other than the abundant healing that eternal Mercy offers to save them from eternal death. Every sin, however small, would inevitably bring death if Mercy were not to allow suffering in order to sober mankind up from the inebriation of sin; for the healing that comes through suffering is brought about by the grace-filled power of the Holy and Life-giving Spirit.” +St. Nikolai Velimirović

By Aidan

            Sobriety— What can this virtue offer a world scrambling to salve its wounds with virtual esteem, boundless acquisition, and sociopolitical tribalism? In the hands of a drunkard, tools of modern psychological sophistication have little lasting effect and can even lead to further destruction, delusion, and chaos.  Knowing the destruction that can arise out of physical drunkenness, imagine the potential damage incurred by an inner life clouded with the addictions to vanity, avarice, envy, anger, and sundry passions.

For any humble seeker of truth in this life, a truth that cannot be relativized into oblivion apart from practice or tailor-made to suit the inclinations of the false self, the sobriety of our inner lives is a lamp in which the light of Truth can take up residence. In the dawn of my journey for truth, an impetus for sobriety came without warning. An unknown tumor in my brain discovered after a series of inexplicable seizures unmasked my many illusions, many of which I hadn’t been aware.

“Normal life” vanished as I emerged from emergency surgery to find the left half of my body paralyzed. Emotionally, I regressed to a nearly sociopathic state as a result of both the neurological and psychological trauma of the surgery. Increasingly, I found little solace in the worship practices of my church. In this upending of my external circumstances and internal self-orientation, I couldn’t help but find “3 songs and a sermon” severely lacking in their ability to reach and heal a subterranean suffering. I could no longer shake the conviction that I was covering over a certain spiritual poverty with the distraction of emotionalism and generalizations of the Divine into tightly packaged truisms.

            Upon encountering Orthodox Christianity through relationship with a friend and fellow sojourner, I collided with something totally unexpected in the wisdom of the church and writings of fathers of the faith— This wisdom does not speak, but in a dialect of the human heart. In this dialect, salvation is no mere concept to be fondled by the intellectual mind, but a life-long journey of growing in love and likeness to Christ. The Christian life is not a series of mental affirmations shored up by behavior modification—but a process of reconciliation, repentance, and healing.

Furthermore, the church exists not simply as a common gathering place for our assimilation of knowledge and community. The church exists as the very hospital in which we can reckon with our humanity, see our obsession with self-absorption, and begin to engage with the “medicines” and mysteries of divine services, confession, fasting, alms-giving, and many more.

In the midst of having my heart, mind, and soul transformed by the church, I also began to encounter a virtue seldom discussed, and to me, sorely missing in my  experience within the American protestant tradition—spiritual sobriety. As a virtue, spiritual sobriety may certainly seem intangible, and yet, when encountered, it is profoundly palpable. Fasting, self-accusation, and ceaseless prayer that takes up silence and inner stillness, or hesychia, as its principal tool, all further the cultivation of this spiritual sobriety.

To the small extent that I have encountered it, spiritual sobriety places the Truth, in the person of Jesus Christ, above all other philosophical concepts, ecstatic experiences, or notions of status in this world. In a spiritually sober state, the most divine image within us emerges and is willing to forsake all admiration and bear any wound in order to commune with the Divine.

It was the practice of silent prayer that ultimately gave me a renewed “dialogue” with God following years of spiritual starvation. After sickness had unmasked my “performances” in worship with their external demonstrations of zeal, and my predominantly transactional prayers (“Dear God, I just ask that you do XYZ.”), I was bankrupt of approaches to God that didn’t strike me as utterly self-manufactured, self-serving, and thus counterfeit in nature. It eventually struck me that interior as well as exterior silence before God was the only way I could be assured that I was not “buying my own snake-oil”. I began to read about and practice silent prayer daily. Of course, I immediately collided with the chief obstacle of any neophyte practicing stillness— one can be externally quiet and remain internally chaotic. In fact, it is nearly always the case that the mind will revolt against any attempt at inner stillness by assaulting us with literally ANY thought imaginable. However, in my persistence I began to notice and follow a divine fragrance that always seemed to be present beyond the thoughts and clutter of my mind. I found that God uses silence as a primary language. He speaks into what, to us, is a void. Our mind writhes in the absence of its preoccupation, and yet, every so often with persistence, will surrender to this void. In this stillness we are knocking at the door of what the fathers of the church and hesychasts (true life-long practitioners of prayer in stillness) would call prayer of the heart. From a place of greater sobriety, free of prelest and vanity, we encounter grace, which cannot be earned nor exhausted.  This grace urges on and sustains the struggle against the passions that would have us enslaved— we have only to lay aside our desires, preconceptions, and pride to abide in it.

As a child of God and tenderfoot in the Apostolic Faith, I speak of a great beauty immersed in mystery, of which I have only stolen a glance at a shadow. And yet, Christ has illumined my path thus far, in both blessing and in struggle. It is through His mercy that what was once painful loss has been refashioned for beautiful purposes. For from Him, through Him, and to Him are all things, and to Him be glory now and forever. Amen!

source  

Η αγία Elswith (Έλσγουιθ) του Winchester της Αγγλίας.

Η αγία Elswith του Winchester της Αγγλίας.

Ημέρα μνήμης 20 Ιουλίου 



Η αγία Elswith ήταν κόρη ενός αριστοκράτη της Mercia, και γυναίκα του βασιλιά Άλφρεντ του Μεγάλου της Αγγλίας. Παντρεύτηκαν το 868 όταν ήταν ακόμη έφηβη. Έκανε πολλά παιδιά με τον Άλφρεντ, από τα οποία πέντε ενηλικιώθηκαν. 

Η νεότερη κόρη τους, η Ethelgifu, έγινε μοναχή και έπειτα έγινε η ηγουμένη του Shaftesbury, ένα γυναικείο μοναστήρι το οποίο είχε ιδρύσει ο Άλφρεντ. Πέθανε σε νεαρή ηλικία το 896. 

Η Elswith έζησε μόνο μερικά χρόνια μετά το θάνατο του Άλφρεντ και της Ethelgifu. Ιδιαίτερα σεβαστή, ολοκλήρωσε το έργο του Άλφρεντ με το χτίσιμο του γυναικείου μοναστηριού του Nunnaminster στο Winchester, το οποίο αφιερώθηκε στην Θεοτόκο. Εκεί έζησε με πολύ ευλάβεια μέχρι την κοίμηση της το  903. 

Θάφτηκε δίπλα στον Άλφρεντ και στην Ethelgifu στο Old Minster στο Winchester.

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν...

Αποτέλεσμα εικόνας για Павел (патриарх Сербский)

Μήν μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο, αν δεν θέλουν να ακούσουν γι' Αυτόν. Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν...
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

πηγή 

Βαρύτιμος αγγλοσαξονικός σταυρός δωρίζεται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Κέμπριτζ.

Βαρύτιμος αγγλοσαξονικός σταυρός δωρίζεται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Κέμπριτζ

Το 2011, η αρχαιολογική μονάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ επιχειρούσε στο χωριό Trumpington Meadows, μόλις τρία μίλια νότια της πόλης. Οι ανασκαφές στόχο είχαν να διασφαλίσουν ότι η περιοχή δεν ήταν γεμάτη αρχαία, πριν ξεκινήσει η προγραμματισμένη ανάπλαση της περιοχής.

Μέχρι που η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε τον τάφο μιας έφηβης του 7ου μ.Χ. αιώνα, αφήνοντας ενεούς τους αρχαιολόγους: το νεκροκρέβατο της, προφανώς ευγενούς αγγλοσαξονικής καταγωγής κόρης, ήταν από τα πιο πολύτιμα ευρήματα που η αρχαιολογική έρευνα μπορούσε να φέρει στο φως. 

Το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού του ταφικού μνημείου είχε παραμείνει αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο αποκαλύπτοντας μια σειρά από πολύτιμα αντικείμενα μεταξύ των οποίων ένας βαρύτιμος χρυσός σταυρός με ανεκτίμητης αξίας πετράδια, χρυσές καρφίτσες και περιδέραια ως προσφορές στο κορίτσι που έφυγε πρόωρα από τη ζωή.

Βαρύτιμος αγγλοσαξονικός σταυρός δωρίζεται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Κέμπριτζ

Ειδικά, ο θωρακικός σταυρός που βρέθηκε στο ύψος του λαιμού του σκελετού, εξαιρετικής τεχνοτροπίας και με αντίστοιχα ευρήματα να φυλάσσονται ήδη στο θησαυροφυλάκιο του Staffordshire έπεισε τους αρχαιολόγους ότι ο τάφος ανήκε σε ένα μέλος της ελίτ της αγγλοσαξονικής κοινωνίας του 7ου αιώνα. 

Μετά από εργασίες συντήρησης και ανάλυσης των επιμέρους στοιχείων των κοσμημάτων, αυτό το κομψοτέχνημα παραχωρήθηκε στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, ως ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα του πολιτισμού πάνω στον οποίο βασίστηκε η σύγχρονη Βρετανία.

πηγή 

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Gabhaim Molta Bride - Celtic Hymn for St. Brigid (video)





Προσευχή,προσευχή,προσευχή...(Στάρετς Ἠλίας τῆς Ὄπτινα)



Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Και για να προστατεύσεις τον εαυτό σου πάνω απ' όλα, πρέπει να προσευχηθείς. Βραδινές προσευχές, προσευχές στην εκκλησία. Όλα εξαρτώνται από το πόσο πνευματική είναι η ψυχή. Είναι σαν καζάνι.
Αν ο αέρας είναι ζεστός και υπάρχει ατμός, οι μύγες και τα έντομα δεν μπορούν να πλησιάσουν.
 Αν το καζάνι είναι λίγο κρύο, και ανοιχτό δοχείο θα μπορούσε να εισχωρήσει ένα επιβλαβές έντομο.

πηγή